Category Archives: Polska

Jak rozpoznać nazizm, neohitleryzm, nazistów i inne odmiany faszyzmu

Jak rozpoznać i tępić nazizm, neohitleryzm i nazistów

Nazizm – określany również terminem hitleryzm od nazwiska Adolfa Hitlera – to faszystowska, rasistowska, antykomunistyczna, antydemokratyczna, antysłowiańska, antysemicka, antymasońska i pederastyczna ideologia austriacko-niemieckiej czy z pochodzenia austro-węgierskiej Partii NSDAP (DAP) powstałej zalążkowo już w 1903 roku. Austriacko-niemiecka skrajna odmiana katolickiego i chrześcijańskiego faszyzmu (chadeckiego pseudosocjalizmu papieskiego), opierająca się na darwinizmie społecznym, biologicznym rasizmie i volkizmie, w szczególności na antykomunizmie i antysemityzmie oraz sodomicznej pederastii rozrywkowej, wyrosła na gruncie militaryzmu pruskiego i austriackiego oraz niemieckiego szowinizmu, czerpiąc z haseł zarówno ultra nacjonalistycznych, faszystowskich jak i socjalnych (pseudo-socjalistycznych), trudniejsza do jednoznacznego uplasowania na klasycznej osi prawica-lewica, a łatwiejsza do umiejscowienia z pomocą podziału dwuosiowego. Nazizm to Północno-Atlantycka lub Nordycko-Atlantycka ideologia państwa w czasie rządów w totalitarnych Niemczech (włącznie z Austrią) przez NSDAP w latach 1933–1945 i we frankistowskiej Hiszpanii. Nazizm to forma skrajnej prawicy, skrajnego konserwatyzmu i faszyzmu z nielicznymi postulatami socjalnymi. 

stop_nazi

Oto cechy szczególne nazizmu i neohitleryzmu: 

1. Rasizm i volkizm – neohitlerowcy, naziści są zwolennikami rasizmu (i skrajnego radykalnego volkizmu germańskiej supremacji rasowej), w tym segregacji rasowej i religijnej oraz apartheidu, nienawidzą wyznań religijnych innych niż katolickie i luterańskie, nie znoszą ludzi o kolorze odmiennym niźli germańska i utopijna nordycka w typie rasa biała. Natężenie postaw rasistowskich u jednych nazistów bywa lekkie, a u innych ciężkie, a nawet skrajne (do wszystkich obcych). Germanie (w tym utopijnie czysty typ nordycki) uważają się za rasę nadludzi, naród wybrany lub predystynowany do władzy nad światem podludzi czyli nad resztą ludzkości – stąd apartheid i germański terror.

2. Antykomunizmzwalczanie komunizmu – wszelakie postawy zwalczające komunizm i komunistów, bolszewizm oraz naukowy socjalizm marksistowski, awersja do komuny i komuchów (komunistów). Szerzenie nienawiści do komunizmu i komunistów jak i zwalczanie komunizmu i/lub komunistów to silny przejaw zbrodniczego neohitleryzmu, nazizmu, co powinno być surowo karane. Ideologia komunistyczna jest przeciwieństwem nazizmu i hitleryzmu, a hitlerowskie Niemcy włącznie z Austrią (Hitler jest Austriakiem oraz rzymskim katolikiem papieskim) najmocniej zwalczały komunizm i komunistów, mordując miliony Rosjan i szczególnie komunistów z napadniętego w 1941 roku ZSRR.

3. Antydemokratyczny i antyludowy – demokracja to władza ludu, a neohitlerowcy zwani także nazistami nie znoszą demokracji (władzy ludowej), nie znoszą ludowładztwa, zwalczają wszelkie państwa mające znamiona władzy oparte na autentycznej demokracji czyli ludowładztwie (Libia, Syria, Korea Północna, Kuba, ZSRR, PRL, RWPG, wiece słowiańskie). Polska Ludowa (1945-1989) podobnie jak ZSRR były to państwa demokracji ludowej, a ich nienawistne zwalczanie i niszczenie to wyrazisty dowód na kryminalne zbrodnie neohitlerowskich nazistów (zwykle germańskich).  Continue reading →

Reklamy

Roman Dmowski – Niemcy, Rosja i kwestia polska

Roman Stanisław Dmowski – ur. 9 sierpnia 1864 w Kamionku, zm. 2 stycznia 1939 w Drozdowie – polski polityk, mąż stanu, publicysta polityczny, minister spraw zagranicznych, poseł na Sejm Ustawodawczy RP oraz II i III Dumy. Współzałożyciel Narodowej Demokracji (endecji, ruchu narodowego), główny ideolog polskiego nacjonalizmu. Polski działacz niepodległościowy, postulujący w pierwszym etapie zjednoczenie wszystkich ziem polskich i uzyskanie autonomii w ramach Imperium Rosyjskiego, a później odzyskanie niepodległości w oparciu o sojusz z Rosją i ententą, zaś w opozycji do państw centralnych (w szczególności do germańskich Niemiec). Związany z ruchem neoslawistycznym czyli neosłowiańskim. Delegat Polski na konferencję paryską w 1919 i sygnatariusz traktatu pokojowego w Wersalu. 

niemcy-rosja-i-kwestia-polska

Roman Dmowski to zagorzały przeciwnik polityczny dyktatora Józefa Piłsudskiego i jego planów rozszerzenia granic II RP zbyt daleko na wschód od linii Curzona poprzez stworzenie państwa federacyjnego – wizji wielowyznaniowej i wielonarodowościowej Polski, twórca inkorporacyjnej koncepcji państwa narodowego, zakładającej polonizację ludności niepolskiej za tą linią. Roman Dmowski oraz Narodowi Demokraci byli postrzegani jako potencjalni partnerzy dla radzieckiej dyplomacji (w opozycji do Józefa Piłsudskiego z powodu jego walki przez całe życie przeciwko Rosji). Wynika to z historycznego kontekstu – endecja kierowana przez Romana Dmowskiego była antybrytyjska i antyniemiecka czyli antygermańska. Z przekonań religijnych Roman Dmowski był deistą i przez całe życie pozostawał obojętny religijnie. Od pierwszych lat działalności był krytyczny wobec chrześcijaństwa, którego normy moralne uważał za sprzeczne z założeniami i potrzebami „zdrowego, narodowego egoizmu”. Jego najsłynniejsze publikacje to m.in.: Myśli nowoczesnego Polaka (1903), Niemcy, Rosja i kwestia polska (1908), Polityka polska i odbudowanie państwa (1925), Przewrót (1934). Przedstawiał w nich własną wizję patriotyzmu opartego na narodowych interesach i realizmie politycznym. Uważał, że Polacy, tak jak inne narody, mają do odegrania własną misję cywilizacyjną. Piętnował wady polskie takie jak bierność, lenistwo, niezdolność do pracy zbiorowej czy niezdyscyplinowanie. Roman Dmowski był przeciwny feminizmowi.

W szerszym odbiorze Roman Dmowski ma opinię polityka prorosyjskiego, lub przynajmniej ugodowego wobec Rosji. Dmowski poparł Rosję w przededniu I wojny światowej, kiedy podział Europy na dwa obozy wojenne ustawił po obu stronach przyszłego frontu oba państwa niemieckie z jednej strony, a Rosję jako państwo carów z drugiej. Po Pierwszej Wielkiej Wojnie, już w niepodległym państwie polskim, Roman Dmowski kilka razy przeciwstawiał się chorobliwym antyrosyjskim resentymentom i rusofobii – wśród publicystycznych komentarzy szczególnie jednoznaczną wymowę miał opublikowany w początkach lat trzydziestych XX wieku cykl artykułów o „komiwojażerze w kłopocie”, w którym niezwykle ostro skrytykował angażowanie się Polski w jakąkolwiek antysowiecką krucjatę.  Continue reading →