Category Archives: Dewiacje i zboczenia

Paranoja a przywódcy sekt katolickich i chrześcijańskich

Paranoja – obłąkanie religijne a przywódcy sekt katolickich i chrześcijańskich


Grecki termin ‚paranoja’ znaczy dosłownie obłęd, co już za czasów Hipokratesa i Galena wskazywało na najcięższy rodzaj zaburzeń i choroby psychicznej. W starożytności używano terminu paranoja na określenie ogólnie rozumianego szaleństwa, wariactwa. Współcześnie w świadomości społecznej paranoja kojarzy się przede wszystkim z chorobliwym brakiem zaufania, zazdrością, pieniactwem i poczuciem nieuzasadnionego zagrożenia. 

Paranoja-religia-chrześcijańska

Systematyczne podejście do zjawiska obłąkania pozwala wyróżnić trzy jej odmiany: Pierwsza to schizofreniczna postać paranoi. Trafnie zobrazował ją Ron Howard w swoim filmie „Piękny umysł”. Widzimy w nim jak choroba głównego bohatera Johna Nasha stopniowo upośledza jego kontakt z rzeczywistością oraz wzmaga występowaniem omamów i niespójnych przekonań typu: toczy się wojna, ktoś chce mnie zniszczyć.

Paranoja polityczna

Paranoja ma też swoją polityczną odmianę. Nie jest to już jak w pierwszym przypadku choroba a jedynie sposób interpretowania rzeczywistości społeczno-politycznej, zwykle podpartej teoriami spiskowymi jak syndrom smoleński wielu polityków katolickich czy szerzej chadeckich w Polsce. Ten rodzaj paranoi ujawnia się na przykład w wypowiedziach osób, które przy pomocy różnego rodzaju spiskowych teorii wyjaśniają procesy historyczne albo aktualne wydarzenia na scenie politycznej. Wspólnym mianownikiem przekonań tych ludzi jest pogląd o istnieniu tajemniczej grupy osób, która próbuje jakoś zaszkodzić grupie, z którą się utożsamiają (Np. żydokomuna). Przekonania te są jednocześnie odporne na kontrargumenty, ponieważ tworzą silnie broniony przez ego system o dużym stopniu spójności. Nie jest on jednak na tyle koherentny, aby nie było można wykazać, że rozważania paranoika politycznego nijak się mają do rzeczywistości. Zdemaskowanie politycznej paranoi może na przykład pójść po linii wykazania, że postuluje ona istnienie niezidentyfikowanej, tajemniczej grupy, która generuje zło, ale brak jest realistycznych dowodów na istnienie grupy spiskowej.  Continue reading →

Reklamy

Branice – Inkwizycyjny obóz koncentracyjny i psychuszka

Branice (druga Bereza Kartuska) jedno z największych miejsc kaźni faszystowskich czy raczej inkwizycyjnych na ludności polskiej. 

braniceHistoria Gminy Branice to przede wszystkim historia jej sołectw, ale szczególnie samych Branic, gdzie od końca XIX wieku funkcjonuje jedno z największych miejsc kaźni faszystowskich czy raczej inkwizycyjnych na ludności. Jak wiadomo obóz koncentracyjny czyli Polski Łagier w Berezie Kartuskiej nie był ani pierwszym ani jedynym miejscem kaźni dla heretyków, dysydentów, społecznych pasożytów czy rewolucjonistów. Na pewno łagier w Branicach oficjalnie zwany szpitalem powstał wcześniej niż ten w Berezie Kartuskiej, jako miejsce pracy przymusowej dla osób społecznie niepożądanych przez władze, bogaczy oraz katolicką inkwizycję kościelną. Można powiedzieć, że Branice rozwinęły się na łagrze, na obozie koncentracyjnym. W Polsce pierwszy taki łagier „szpitalny” został założony w 1835 roku, a był nim formalnie Wojewódzki Zakład Psychiatryczny w Owińsku w dawnym województwie poznańskim, obecnie wielkopolskim, bardzo zasłużony w eliminacji dysydentów i heretyków, bo psychiatria w XIX jak wiadomo zastępowała skompromitowaną instytucję papieskiej inkwizycji i jej katolickie palenie niewygodnych osób na stosach. 

Branice to Gmina typowo rolnicza, leżąca w południowej części województwa opolskiego na płaskowyżu głubczyckim wchodzącym w skład Wyżyny Śląskiej. Powierzchnia Gminy to 122 km2, z czego ponad 90 % stanowią gleby o wysokiej bonitacji w klasie od I – III. Gminę zamieszkuje 7473 mieszkańców – dane ze stycznia 2007. Graniczy ona od północy z gminą Głubczyce, od wschodu z gminą Kietrz a od południa i zachodu z Czechami tak, że 50% linii granicznej gminy stanowi granica państwowa z Czechami. Jest to region z typową strukturą wiejską z urodzajnymi glebami i korzystnym klimatem. Położenie i warunki glebowo-klimatyczne decydują o dominującym profilu rolniczej działalności w gminie. W Branicach jest jedno z trzech tajnych więzień internacyjnych formalnie legalizowanych jako szpital, ale wiadomo, że przebywają tam na dożywotnich internacjach więźniowie polityczni Rzeczpospolitej Polskiej, prowadzone są nielegalne eksperymenty medyczne, pranie mózgu, przypalanie prądem elektrycznym oraz inne tortury zlecane formalnie przez sąd lub prokuratury ale bez orzeczenia o winie czy rozprawy sądowej. Po prostu obóz koncentracyjny typu amerykańskiego Guantanamo na Kubie dla osób niewygodnych politycznie.

Nazwa wsi Branice leżącej w powiecie głubczyckim w województwie opolskim nad Czesko-Polską granicą na przestrzeni lat była właściwie taka sama, zmieniała się jedynie jej pisownia. I tak w pierwszych źródłach z 1278 roku napisano Branicz, a w 1377 roku – Brenicz. Pochodzi ona z czeskiego brana – brama lub od braniti – bronić, stąd wywodzi się także nazwisko – Bran. Nazwa Branice może znaczyć albo „mała brama” albo też „własność Brana” lecz w tej kwestii nie ma jasności. Można nazwę wsi wywodzić od miejsca „branki” czyli przymusowego poboru do wojska, co źle się kojarzy ale może być najbardziej prawdziwe. Prowadził tu szlak handlowy do Moraw, założono więc dla jego obrony zamek. W 1288 roku właścicielem włości był Bennisch – Benedykt, który za wiele nieprawości jakie popełnił musiał zadośćuczynić, odstępując sporo swoich dóbr, poszkodowanym. Jest to okres od którego Branice cieszą się złą sławą. „Benisz Branicki” jak się sam nazywał od swoich posiadłości, pochodził ze znakomitego rodu Krawarów, do niego należało również dziś Czeskie Uvalno z zamkiem Czwilin.  Continue reading →

Ciemna przemiana – upadek dusz ludzkich

Proces upadku i degradacji – Ciemna przemiana

Ciemna przemiana to proces upadkowej, degradacyjnej przemiany energetyczno-duchowej struktury człowieka, podczas którego cała duchowa istota ludzka zostaje wypisana z dobrej, boskiej, energii jedynej i przemianowana na złą energię przeciwną, przez co raz na zawsze zostają zerwane wszelkie więzy z boskimi przestrzeniami duchowymi, które stworzyły ludzkiego ducha i duszę. Jeśli duch zostanie wypisany z Archiwum Stworzenia, z Księgi Życia, nawet Bóg Stwórca nie będzie w stanie odzyskać go dla tego świata. Nie dlatego, że Bóg Stwórca nie dysponuje taką Mocą, ale dlatego, że sam nie zaprzecza Prawom, na których całość zbudował.

ciemna-strona-mocyOgólnie proces demonicznej ciemnej przemiany dotyczy czterech parametrów: wzorców energetycznych, które decydują o stanie fizycznym materialnego ciała (zdrowiu), kodów świadomości, albo raczej myślenia, gdyż to określenie odnosi się nie do mocy „nici”, ale do potocznie zwanego myślenia, oraz dotyczy także ciała duchowego i ponadduchowego. Degradacja tych poszczególnych części decyduje o stanie zapisów w Archiwum Dusz, miejscu, gdzie powstał ludzki duch. Tak jak każdy człowiek ma swoją szpitalną metrykę, tak i duch ludzki jest wyposażony w zapis łączący go z całością boskich duchowych przestrzeni, swoistą matrycę stworzenia. Z tym wszakże założeniem, że zapis ten stale się zmienia, odzwierciedlając aktualny stan duchowo-energetyczny istoty ludzkiej.

Jeśli człowiek staje się zły, jeśli duchowe zasady świata dusz (jaźni, dźiwy, atmana) mu nie odpowiadają, z wolna zatraca się w znieprawieniu i powolutku przemienia swoją energetykę, dopasowując ją do wibracji, jakie tworzą demoniczne siły ciemności. Gdy proces przemiany się zamknie, albo osiągnie poziom całkowitego rozbicia zapisów w Archiwum Stworzenia, dusza i duch zaczynają podlegać prawom tamtego świata. Po śmierci taki człowiek zostaje albo wykorzystany do ataków na innych ludzi, albo rozbity na protoplazmę (unicestwiony), albo po dalszej obróbce, zwanej „kodowaniem” (nowych wartości, nowych energii) zasila armię przeklętych lub jest bezpośrednio przenoszony do świata piekieł (naraka loka). Niemniej w każdym z tych wymienionych przypadków jego los jest nie do pozazdroszczenia, a cierpieniom jego w tym swawolnym stanie duszy nigdy nie będzie końca. Istnieją cztery wtajemniczenia świata ciemności.   Continue reading →

Pedofilia – Dewiacja kobiet i mężczyzn

Pedofilia to temat modny i popularny, szczególnie za sprawą pedofilskich afer w wielu krajach świata, takich jak USA, Kanada, Irlandia, Hiszpania, Chorwacja, Portugalia, Filipiny czy Polska. Słowo pedofilia podobnie jak molestowanie brzmi poprawnie politycznie, jednak stoi za nim zawsze osobista tragedia wykorzystywanej lub gwałconej ofiary rzutująca na jej życie i zdrowie.

Pedofilia to dotychczas temat tabu, acz od 1990 roku coraz bardziej popularny, szczególnie za sprawą pedofilskich afer w wielu krajach świata, takich jak USA, Kanada, Irlandia, Hiszpania, Chorwacja, Portugalia, Filipiny czy Polska. Tytułem wstępu kilka doniesień prasowych na temat pedofilskich wybryków, przestępstw i molestowań.

Lista pedofilskich przestępstw odnotowanych w Polsce od początku XXI wieku przez sądy i policję to 2-3 tysiące zgłoszeń rocznie. Ilość incydentów odnotowywana przez społeczne organizacje antypedofilskie wskazuje, że problem dotyczy 10-15 tysięcy molestowanych i gwałconych ofiar rocznie. Niestety tylko jeden na dziesięć 10-20 aktów molestowania seksualnego dzieci trafia na policję i do sądu w trybie karnym. Ciągle wykrywalność i karalność tej zbrodni jest niewielka.

Stop pedofilii

Stop pedofilii

Słowo pedofilia podobnie jak molestowanie seksualne brzmi poprawnie politycznie, jednak stoi za nim zawsze straszliwa osobista tragedia molestowanej seksualnie, wykorzystywanej seksualnie bądź gwałconej ofiary rzutująca na jej życie i zdrowie. Wiele ofiar pedofilów, dawniej zwanych najczęściej pedałami, ofiar aktów w swej istocie homoseksualnych kończy samobójstwem, chorobą psychiczną lub narkomanią totalnie samodestrukcyjną. Najczęstszym powodem samobójstwa dziecka jest jego wykorzystywanie seksualne przez osobę dorosłą, zwykle z bliskiego otoczenia dziecka, które nie umie sobie poradzić z tym straszliwym problemem.  Continue reading →

Homoseksualizm a Biblia, Koran i Hinduizm

Homoseksualizm (uranizm) zgodnie potępiają Biblia, Koran jak i niektóre pisma hinduistyczne. Zastanawiające dlaczego mądrość ludowa tak wielu kultur i cywilizacji jest generalnie przeciwna homoseksualizmowi, chociaż współcześnie mówi się o „innej orientacji seksualnej”. Tutaj znajdziesz oryginalne teksty które o tym mówią oraz trochę historii i ciekawostek.

Homoseksualizm penalizowany w historii ludzkości

Termin „homoseksualizm” posiada stosunkowo młody rodowód a został wprowadzony do literatury w 1869 roku przez węgierskiego lekarza Karla Maria Kertbeny’ego. Wcześniej używano jedynie terminu „sodomia”, który odnosił się do stosunków analnych, uważanych w ówczesnych czasach za przestępstwo przeciwko naturze.

homoseksualizm-i-unicefHomoseksualizm jest na rok 2009 uważany za przestępstwo lub występek w ponad 80 krajach świata, a w siedmiu z nich – m.in. w Arabii Saudyjskiej i Iranie, w Czeczenii, Iraku, Jemenie, Mauretanii i Sudanie utrzymywanie stosunków seksualnych przez dwóch mężczyzn może być karane śmiercią. Surowe represje wobec gejów stosuje się również m.in. w Bangladeszu, Egipcie, Malezji i Pakistanie, gdzie wyroki pozbawienia wolności wahają się od 3 do 20 lat’. Za nieprzestrzeganie zakazu stosunków z osobami tej samej płci przewiduje się kary od uwięzienia poprzez chłostę publiczną aż po śmierć.

Homoseksualizm (uranizm) rzadko występował w społeczeństwach pierwotnych. Antropolodzy spotkali się z nielicznymi tylko przypadkami kultur akceptujących homoseksualizm wśród ludów pierwotnych, Indian i w starożytnej Grecji. Hammurabi w swym słynnym kodeksie przewidywał karę śmierci za praktyki homoseksualne.

W 533 roku ery chrześcijańskiej Kodeks Justyniański z Bizancjum dopuszczał kastracje gejów, którzy stawali się w ten sposób eunuchami. Homoseksualizm w Europie chrześcijańskiej został uznany jako przestępstwo już przez papieża Grzegorza IX w 1233 roku. Rozpoczęło to długi okres tępienia i prześladowania homoseksualistów. W 1260 roku w Orleanie wydano edykt, na podstawie którego homoseksualistów pozbawiano jąder, a później i członka. W ślad Hiszpańskiej Inkwizycji poszły inne kraje europejskie. Homoseksualistów karano kastracją, obcinaniem rąk, konfiskatą mienia, banicją. Continue reading →

Lista dewiacji seksualnych i zboczeń

Seks – dewiacje i zboczenia seksualne

Wynaturzenia seksualne

Dewiacje, zboczenia i  wynaturzenia seksualne

Seks (łac. sexus – płeć) w znaczeniu ogólnym oznacza całość życia erotycznego człowieka, w znaczeniu węższym zachowania seksualne, a potocznie stosunek płciowy. Oprócz pełnych stosunków płciowych, ludzi a także niektóre gatunki zwierząt cechuje też wiele innych zachowań seksualnych. Zaliczają się do nich flirtowanie, uwodzenie – czyli zachowania i działania mające na celu zainteresowanie sobą potencjalnego partnera seksualnego, petting – czyli pieszczenie narządów płciowych lub innych stref erogennych partnera, które może doprowadzić do orgazmu, ale z wyłączeniem wejścia członka do pochwy, masturbacja, autoerotyzm – czyli doprowadzanie się do orgazmu bez fizycznej pomocy innej osoby. 

Badaniem naukowym zjawisk związanych z seksualnością człowieka zajmuje się seksuologia, a leczeniem zaburzeń i dewiacji w tej sferze – seksuologia kliniczna. Specjaliści z tego zakresu to seksuolog, androlog i ginekolog oraz psycholog. Naukowe badania zachowań seksualnych na Zachodzie mają swój początek w XX wieku, chociaż najstarszym naukowym podręcznikiem seksuologii jest niewątpliwie indyjska Kamasutra…

DEWIACJE I DZIWACTWA SEKSUALNE

Dewiacja seksualna, parafilia, trudne do precyzyjnego zdefiniowania i różnie opisywane zaburzenie potrzeby seksualnej (popędu płciowego). Cechą charakterystyczną dewiacji jest według niektórych autorów dziwaczność potrzeby seksualnej, stałe, bądź okresowo i długotrwale występujące seksualne uzależnienie od czynników niezwykłych albo nie do przyjęcia, np. popęd do dzieci (pedofilia), do zwierząt (zoofilia), do rzeczy (fetyszyzm), do obnażania się przed obcymi (ekshibicjonizm), do doznawania cierpienia (masochizm) lub jego zadawania (sadyzm) itd.

Dewiacja może występować na przemian ze stanem normalnym, zachowanie dewiacyjne może być bardziej pożądane niż zachowanie normalne, ale może też być jedynym podniecającym i zaspokajającym (normalne „nie działa”). Dewiację nazywano dawniej zboczeniem seksualnym. Termin „parafilia” użyty był po raz pierwszy przez Wilhelma Stekela w latach 20-tych XX wieku. Upowszechniał ten termin od lat 60-tych John Money, opisując parafilię jako „seksualnoerotyczne udekorowanie (embellishment), lub alternatywę dla oficjalnej, ideologicznej normy.

Szeroka definicja dewiacji obejmuje wszystkie zachowania seksualne, które są w populacji rzadkie, dziwaczne, ekstrawaganckie czy niebezpieczne (seks na motocyklu w czasie szybkiej jazdy). Współcześnie większość dewiacji nie jest uważana za chorobliwe czy wymagające leczenia, nie jest też penalizowana. Niektóre dewiacje u znacznej części osób mogą wzbudzać lęk lub obrzydzenie oraz inne uprzedzenia (np. podniecenie ze spożywania kału). Prawdopodobnie najlepiej dewiacje seksualne, w większości nieszkodliwe opisuje termin „dziwactwa seksualne” lub „dziwaczne, ekstrawaganckie upodobania seksualne”. Dewiacje mogą powodować uboczne problemy psychiczne czy seksualne, kiedy osobie trudno jest znaleźć partnera podzielającego preferowany sposób zaspokajania seksualnego, kiedy dewiacja jest dla osoby wstydliwa czy stresująca lub trudna do zaakceptowania (np. ekshibicjonizm, agorafilia, ekstrementofagia).  Continue reading →