Bractwo Himawanti – Duchowy Zakon Mistrzów Jogi z Himalajów i Pamiru

Namah Śiva’ya! Wiele osób chce się coś dowiedzieć o duchowym, jogiczno-tantrycznym Bractwie Zakonnym Himawanti, jego pochodzeniu i historii. Zacząć należy od Dachu Świata czyli Himalajów oraz Nepalu i wedyjskiej oraz tantrycznej Bogini Himawanti. 

Góry Himalaje – Dach Świata 

Himalaje, a w oryginale Himawan, Himawat lub Himawant to najwyższy łańcuch górski na Ziemi. W rodzaju żeńskim Himalaje to Himawani, Himawati lub Himawanti.

Zasadnicze wypiętrzenie Himalajów nastąpiło w oligocenie, w czasie orogenezy alpejskiej. Około 50 milionów lat temu rozpoczął się proces wypiętrzania Himalajów. Płyta Indyjska napierała na Płytę Eurazjatycką powodując wypiętrzenie mas skalnych na ich styku. Szacuje się, że eskalacja tego procesu nastąpiła przed około 20 mln. lat.  

kailasa-swieta-gora-siwa-boga

Święta Góra Kailaśa w Tybecie

Góry Himawatu są zatem dosyć młode, a jogiczne historie o zamieszkujących Himalaje cywilizacjach Niebian, Dewów i innych przybyszach z Kosmosu mogą sięgać nawet 20 kilka milionów lat wstecz ludzkiej historii. Himawant składa się z trzech głównych pasm: Wielkie Himalaje, Małe Himalaje i Siwalik. Nazwa „Himalaje” pochodzi z sanskrytu i znaczy „siedziba śniegów” (z himá, „śnieg”, oraz âlaya, „siedziba”). 

Łańcuch Himalajów czy jak kto woli Himawantu leży w południowej Azji, ma ponad 2,5 tys. km długości i około 250 km szerokości. Góry Himawanti rozciągają się na terenach należących do Pakistanu, Indii, Chin (Tybetu), Nepalu i Bhutanu. W Himalajach znajduje się aż 10 z 14 ośmiotysięczników świata.

Szczyty przekraczające 8000 m n.p.m. tworzą Wielkie Himalaje, MahaHimawat, w których najniższe przełęcze przeważnie leżą powyżej 4000 m n.p.m. Od wschodu pasmo to ogranicza dolina rzeki Brahmaputra, a od zachodu – Indus. Wierzchołki Małych Himalajów sięgają średnio 2400 m n.p.m., tylko na zachodzie 4000 m n.p.m. Najniższe pasmo Siwalik (Śiwalik) ciągnie się wzdłuż całego systemu od Brahmaputry do Indusu, a jego wysokość nie przekracza 2000 m n.p.m.

Najwyższy szczyt Himawantu to Czumolungma, czyli Mount Everest o wysokości 8848 m n.p.m. Góry Dachu Świata to siedziba niezliczonych Mistrzów Jogi i Tantry, Ryszich – lepiej znanych jako Mistrzowie Mądrości Wielkiego Braterstwa Oświeconych Dusz. Tak jak Himalaje dzieli się na trzy strefy, tak też zaawansowanie uczniów i uczennic duchowych podobnie dzieli się na trzy podstawowe stopnie, a poziomem czwartym jest stopień Mistrza (Guruh). Stąd jogiczna i tantryczna ścieżka czterostopniowa lub Wadżra Marga – Diamentowa Droga.

Góry Himalaje oddzielają Nizinę Hindustańską od Wyżyny Tybetańskiej. Południowe stoki gór Himawantu są pod wpływem oddziaływania okresowo wiejących wiatrów – monsunów. W lecie występują tu obfite opady. Z kolei północne stoki gór Bogini Himawanti znajdują się w strefie oddziaływania klimatu zwrotnikowego, chłodnego i suchego.

Wysoko w górach Himawantu mrozy przekraczają -25 °C w lecie, a zimą temperatura spada nawet do -40 °C. Często występują huraganowe wiatry o prędkości nawet 150 km/h i gwałtowne załamania pogody. W takich surowych warunkach kształtuje się świadomość i dyscyplina duchowa mistrzów mądrości, oświeconych świętych zasiedlających Najwyższe Góry na Ziemi.

U podnóża gór Himawantu ciągną się suche sawanny i lasy iglaste, a następnie nieco bujniejsze lasy liściaste. W części wschodniej do wysokości 1000 m stoki porasta wilgotny i bagnisty las o charakterze dżungli, zwany terajem, dostarczający cennego drewna z drzewa sal. Wyżej rozpoczyna się strefa lasu zwrotnikowego z bambusami, palmami i drzewiastymi paprociami.

Od 2000 m zaczynają się lasy liściaste z dębami, magnoliami, kasztanami, klonami i wawrzynami. Powyżej 2600 m zaczynają przeważać drzewa iglaste, m.in. sosny i magiczne cedry himalajskie. Od 3500 do 4000 m rozciąga się piętro rododendronów i karłowatych jałowców oraz hal wysokogórskich.

Granica wiecznego śniegu leży na wysokości 4500 m (po stronie południowej) i 6000 (po stronie północnej). Na tej granicy znajduje się wiele siedzib himalajskich joginów, mistrzów mądrości, a także mistrzów sztuk walki (kalaripayat) czy tantry, nie tylko klasycznych joginów.

Nepal i Himawanti

Nepal – himalajskie państwo hinduistyczne podtrzymujące starożytną kulturę duchową. Nepal to demokratyczna republika federalna w Azji Południowej, w środkowej części Himalajów, granicząca na północy z Chinami i na południu, wschodzie i zachodzie z Indiami; bez dostępu do morza. Stolica to Katmandu licząca 1 mln 22 tys. mieszkańców na 2005.

Ponad 80% powierzchni kraju pokrywają góry o średniej wysokości około 6000 m n.p.m. Skład etniczny w Nepalu to głównie Nepalczycy 58,4%, Biharczycy 18,7%, Tharowie 3,6%, Tamangowie 3%, Newarowie 3%, pozostali 14% (w tym Szerpowie i Gurungowie posługujący się językami z rodziny chińsko-tybetańskiej). Język urzędowy to język nepalski (nepali, używany przez ok. 60% populacji kraju). Inne używane języki to bihari, newari, maithili oraz dialekty tybetańskie.

Język nepalski, nepali (dawne nazwy: gorkhali, khas kura) to język z grupy indoaryjskiej, z rodziny języków indoeuropejskich, którym posługuje się ponad 17 mln ludzi – w tym około 11 mln (Spis z 2001 r) to mieszkańcy Nepalu. Reszta to m.in. mieszkańcy północnych Indii – przede wszystkim okolic Dardżylingu (Darjeeling) i Sikkimu. Język nepalski jest językiem urzędowym w Nepalu. Zapisuje się go w alfabecie dewanagari, tak jak hindi czy sanskryt. Najstarsze znane zabytki piśmiennictwa w języku nepali pochodzą z XIV wieku, jednak większości zbiorów nie widziało oko zachodniej nauki, a wiele wykonanych badań to zaledwie hipotezy.

Religia państwowa to hinduizm w swej starszej wersji zawierającej także ofiary ogniowe ze zwierząt. Wyznawcy poszczególnych religii w Nepalu to hinduiści – 89,4%, buddyści – 7,8%, muzułmanie – 2,7%, dźiniści – 0,1%. Nepal przez wieki był starożytnym Królestwem rządzonym przez dynastię Boga Wisznu! Jedną z głównych Bogiń jestKrólowa Nieba, Bogini Lalita Dewi, znana także jako Himawanti lub Tripurasundari.

Główne centrum kultowe i świątynia znajduje się w miejscowości Lalitpur (sanskr. Lalita-Pura czyli Gród Lalitaa). Nie można się zapisać do Bractwa w Nepalu z powodu własnego życzenia, można jedynie zostać zaproszonym, gdy jest się na odpowiednio wysokim poziomie rozwoju duchowego. Często trzeba przejść klasyczne testy przydatności, jak długie odosobnienia w jaskini oraz trudniejsze próby świątynne, jak test wężowy (z kobrą) czy test z Lwami.

Święta Bogini Śri Mena Himawanti Lalita Tripurasundari

lalitatripurasundari

Śri Himavanti Lalita Mena Devi

Bractwo Zakonne Himawanti czy jak kto woli Linia Przekazu Himawanti, to ezoteryczna tradycja pochodząca z Himalajów, z Nepalu i Północnych Indii, gdzie sprawuje się tajemny kult Bogini Lalita czyli Himawanti Dewi w najbardziej starożytnej, nieskażonej wersji.

Bogini Himawanti to mityczna Królowa Himalajów, Królowa najwyższych gór, Dachu Świata, Bogini Niezmierzonego Boskiego Światła, Bogini Praświatła. Himawanti Dewi to małżonka opisywanego w Śiwapuranach Króla Gór, Mistrza Himawanta, matka czczonej w całej Indii Boginii Parwati Śakti, małżonki Boga Śiwa.

Kult i tantryczny ezoteryzm Bogini Himawanti jest najstarszą warstwą śiwaizmu i śaktyzmu indyjskiego. Nepal jest państwem na którego obszarze od niepamiętnych czasów występuje ezoteryzm Bogini Lalita, czyli Himawanti Dewi. Podstawowe ideały duchowe często ujmuje się trzema hasłami: wolność, równość, braterstwo, a w oryginale: kaivalyam, tathagatam, sangham.

Bogini Himawanti przynosi swoim adeptom i wielbicielom oczyszczenie duszy ze wszelkich skalań i grzechów, uwolnienie od karmicznych więzów, oświecenie oraz duchową mądrość, głęboką wiedzę i zrozumienie. Bogini Himawanti jest dawczynią wyzwolenia, zbawicielką od ziemskich cierpień i frustracji.

Jako metafory Bogini Himawanti używa się obrazu słońca wschodzącego wśród lodowców Himawantu, gdzie potężna jasność rozświetla Drogę od samego świtu. Jest to efekt promieni słońca odbitych od lodowców dając lustrzane wzmocnienie blasku słonecznego.

Podobnie jak Nike, Boginię Himawanti najbardziej kojarzy się z wyzwoleniem, z Drogą Zbawienia, Wyzwolenia od cierpienia i przyczyny cierpienia. Cztery Szlachetne Prawdy przekazane przez Gautama Buddha pochodzą w zasadzie z ezoterycznej tradycji kultowej Bogini Dachu Świata. Kto nie dąży do wolności duszy, do wyzwolenia z kręgów samsary, narodzin i śmierci, kto nie dąży poważnie do oświecenia, ten nie ma co szukać w duchowym i ezoterycznym Bractwie Himawanti.

Modlitwa Światła Oświecenia – mantra wielbiąca boginię Himawanti Dewi to:

Om Śri Himavantyai Namah! – Chwała, pokłon i cześć Królowej Nieba z Dachu Świata!

Lalita Dewi – Piękno Himawanti

Lalita (Lalitaa) – anielska bogini piękna, najwyższa forma małżonki Boga Śiwa czczona w południowej szkole indyjskiego śiwaizmu. Bogini ezoterycznej, tajemnej wiedzy oraz inicjacyjnego rytuału. Pełne imię to Lalita Tripura-Sundari, symbol to Śri Ćakra (Śrijantra, Sri Yantra), a manifestowane aspekty to Durga oraz Kali. 

Lalita Dewi znana jest jako pogromczyni demona Bhandy-Asury.

Bogini Lalita zamieszkuje niebiański region Śripura zbudowany przez anielskiego architekta i inżyniera Wiśwakarmana jako najwyższa siedziba Boga – Śiwa Kameśwara. Kolorystyka ikonograficzna tej bogini preferuje delikatną, piękną czerwień oraz róż. Jako atrybuty trzyma łuk trzcinowy i pięć strzał oraz pętlę i kuidło (małą spicę). Bogini siedzi na diamentowym tronie, a jej znak w postaci Śri ćakry odnosi się do lotosu korony ponad głową i tam jest wizualizowany w kontemplacjach joginów.

Ezoteryczna tradycja bogini Lality zwana jest Śriwidja (Shree Vidya) i opiera się na wtajemniczeniu w Pańćadaśakśari – piętnastosylabową mantrę oraz wielbieniu Bogini z użyciem jej tysiąca imion, których zbiór to Lalitasahasranama. Skrócony zbiór imion chwały bogini zawiera trzysta imion i zwany jest Triśati.

Lalitopakhyana w świętych pismach Brahmanda-Purana dokładnie opisuje sposoby praktyki i idealizacji bogini oraz rozwija aspekty doktrynalne tradycji Śri Lalita Dewi. Praktyki z Lalitą Dewi używane są w tantrycznych kultach ezoterycznych śaktyzmu, a także w głębokich rdzennych formach jogi jak laja joga.

W śiwaizmie północnoindyjskim postać Lalita Dewi identyfikuje się z boginią Meną, Menaką, która jest matką dwóch córek: Parwati i Ganga. Mena uznawana jest za ideał kobiety i wzór matki, także za łono, z którego wyszły wszystkie żyjące stworzenia. W terminach technicznych śiwaickiej jogi Mena znana jest jako Bogini Himawanti – anielica gór himalajów, tożsama z Kundalini Śakti.

Modlitwa – mantra wielbiąca boginię Lalita Dewi to:

Om Śri Lalityai Namah! – Boskiej Piękności Chwała/pokłon!

Religie Himalajów i Nepalu

Religia – wierzenia, rytuały, etyka – jest po dziś dzień głównym czynnikiem kształtującym codzienne życie mieszkańców najwyższych gór świata, w tym Nepalu. W himalajskich wioskach i na szlakach je łączących napotkamy liczne buddyjskie czorteny, modlitewne flagi, kamienne mury mani, poruszane siłą wód potoków młynki modlitewne czy lamajskie klasztory zawieszone na stokach gór.

W niższych partiach, tu gdzie najsilniejsze wpływy ma hinduizm ludzie składają codzienną ofiarę przy śiwalingach – ołtarzykach ku czci Śiwa Boga czy posążkach Syna Boga o głowie słonia – Ganeśa. W tybetańskim Ladakhu zobaczymy nawet nieliczne muzułmańskie meczety. Przybywa ich, gdy poruszamy się stąd na zachód – do Kaszmiru, Jammu aż po Nanga Parbat. Na całym obszarze pojawiają się sporadycznie świątynie chrześcijańskie.

Rejony praktycznie czysto tybetańskie to Ladakh, Lahaul i Spiti, także Solu- Khumbu, Sikkim i Bhutan. Wiele obszarów należy do strefy wpływów zarówno lamaizmu jak i hinduizmu – Himachal Pradesh, większość terenów górskich Nepalu, Himalaje Garhwalu. Według szacunków Centralnego Biura Statystyki Nepalu z roku 2000 w rejonach górskich mieszkańcy deklarowali przynależność do następujących religii: 1 mln 136 tysięcy osób – hinduizm, 410 tysięcy – buddyzm i tylko 200 osób – islam, a chrześcijaństwa w obszarach bliskich Niebu brak.

Generalnie im wyżej w Himalaje wchodzimy tym więcej wyznawców ma lamaizm i ezoteryczne kulty tantryczne. W Nepalu nie było i nie ma poważniejszych zatargów na tle religijnym, obie religie współżyją pokojowo, a wielu Nepalczyków określa się zarówno jako buddyści jak i hinduiści.

Hinduizm, a szczególnie wedyzm jest jednym z najstarszych i najbardziej złożonych systemów religijnych świata. Zarazem wciąż pozostaje religią żywą i mistyczną a nawet zyskuje nowe grono wyznawców – dobrym przykładem tej powolnej ekspansji terytorialnej jest sytuacja wyznaniowa Nepalu – jednego z krajów najbardziej nas interesujących bo na wskroś himalajskich. Podobnie jak buddyzm tybetański, starszy od niego hinduizm wedyjski obecny jest w codziennym życiu wyznawców będąc punktem odniesienia i wskazówką dla prawie każdej ludzkiej działalności.

Charakterystycznymi cechami hinduizmu, także w Nepalu i ogólnie w Himalajach są jego „pojemność” – zdolność do przyswajania idei i wierzeń na pierwszy rzut oka sprzecznych, obecność systemu klasowego (warny i kasty), praktyczna wiara w reinkarnację oraz bardzo bogate podstawy doktryny w postaci piśmiennictwa sakralnego: Wedy, brahmany, aranjaki i upaniszady oraz gigantycznego dorobku powstających przez całe wieki komentarzy do tych tekstów.

Ważne miejsce w świadomości każdego hinduisty zajmują eposy: Mahabharata ze szczególnym naciskiem na Bhagavad Gitę i Ramajana – historie w nich opisane, postaci i przesłanie, które z nich wynika są znane wszystkim – wykształconym jak i analfabetom. Kiedy przyglądamy się codziennym praktykom religijnym wydaje się, że trudno o równie pozornie politeistyczną wiarę – jednak, pomimo obecności tysięcy bogów i bóstw, z tego obrazu wyłaniają się trzy postaci najważniejsze, wszystkie złączone w Świętym Wszechduchu jakim jest Brahman. Są to tworzący tzw. trimurti bogowie Brahma, Wisznu i Śiwa.

Życie i śmierć w hinduizmie są cykliczne a cykliczność tę determinuje karman – prawo, które na podstawie naszych uczynków decyduje o przyszłym wcieleniu. Popularne jest stwierdzenie, że „zbieramy to, co zasiejemy”. Celem życia każdego hinduisty jest uwolnienie się kołowrotu wcieleń i połączenie duszy jednostkowej – Atmana ze „świętą duszą wszechświata” – Brahmanem. Jest to w jodze opisywane jako połączenie się kropli wody z oceanem.

Najważniejszą i dostępną wszystkim wyznawcom ścieżką do Boga, Brahmana, jest spełnianie swojej dharmy – zakresu obowiązków wynikającego z obecnego wcielenia, przynależności do klasy społecznej (warny) i kasty. Ważnym elementem niejako przyspieszającym ten proces może być asceza czyli tapas. Szczególny nacisk kładzie się na spełnianie rytuałów i wypełnianie powinności religijnych. W tym wszystkim kwitnie jednak głęboka mistyka oraz ezoteryzm.

W ramach Trimurti zatem Brahma jako Bóg Ojciec reprezentuje stworzenie, Wisznu trwanie a Śiwa (Sziwa) czy dokładniej Rudra-Śiwa zniszczenie złego świata, złych istot i grzechów. Kult Brahma Boga, pomimo wagi jaką postać ta posiada, jest minimalny, natomiast wisznuizm i śiwaizm stanowią dwa główne nurty hinduizmu.

Pierwszy z tych nurtów kładzie nacisk na znaczenie wcieleń Boga Wisznu tzw. awatarów, z których najważniejsze wydają się być dwie postaci – Kriszna oraz Rama – bohaterowie niezwykle popularni zarówno w Indiach jak i w Nepalu. Kriszna jest jak wiemy postacią czczoną także w wielu ośrodkach w Ameryce i Europie. Wisznu jest Bogiem pomagającym ludziom, walczącym ze złem, koncentrującym się na dobru świata. Przedstawiany jest jako postać z czterema ramionami trzymająca w rękach muszlę, dysk, lotos czy buławę. „Niebiańskim rydwanem” Wisznu jest Garuda – człowiek-ptak.

Śiwa Bóg, najwyższa z trzech wymienionych w Trimurti forma Boga, ma naturę dwoistą, z jednej strony jest bogiem śmierci, z drugiej – płodności. Ważną postacią związaną z Śiwą jest jego małżonka – Śakti – rodzaj siły, energii, pierwiastek żeński – Parwati, Durga lub nosząca naszyjnik z ludzkich czaszek szamańska Kali.

W ikonografii charakterystycznymi cechami Śiwa Boga są zwinięte w kok włosy symbolizujące pielgrzyma, z których często tryska woda nawiązująca do roli Boga w sprowadzeniu na ziemię świętego Gangesu. Rydwanem Śiwa jest święty byk Nandin. Synem Śiwa Boga jest bardzo popularny w Indiach i Nepalu człowiek-słoń Ganeśa – prawdziwy Syn Boży, powszechnie czczony.

Śiwa Mantram, Mahamantram: Om Namah Śivâya!

Wężowa Bogini Manasa

Bogini Manasa (bengalski: Manasza) – ludowe bóstwo hinduskie, bogini świętych węży, nagów, współcześnie czczona głównie w Bengalu i północno-wschodniej Indii stanowiąc pewną formę praktyk z Himawatu. Chroni przed ukąszeniami przez węże, ale również związana jest z płodnością i pomyślnością, czuwa nad rytem zaślubin. BoginiManasa jest mityczną siostrą Vasuki (Wasuki), boskiego króla N?gas (węży) i żoną mędrca Jagatk?ru (Jaratk?ru) Ryszi. Znana jest także jako Vishahara (niszczycielka trucizny), Jagadgaur? (Piękno świata), Nity? (wieczna) and Padmavati (Lotosowa). Takie same przymioty niesie sobą z Niebios Bogini Himawanti.

cobra_naja_shukla

Indyjska biała kobra – Śukla Naya Naya (do 6 m)

Bogini Manasa Dewi to Wężowa Strażniczka Świątyni Boga Śiwa dająca oświecenie. Królowa Naga Loki. Władczyni Strażniczek Wężowych. Bogini szamańskich plemion Adiwasi. Manasa to bram.-hind. bogini węży, bóstwo płodności, także chroniące przed ukąszeniami węży. Zwykle uważana za córkę wieszcza Kaśjapa i Kadru, siostra Wasuki i Ananta. Wahaną czyli pojazdem bogini Manasa jest wąż, ściślej kobra znana jako naga. Manasa przypomina buddyjską Dźanguli.

Wężowa Bogini, Manasa, bogini węży, opiewana jest w poematach narracyjnych zwanych mangalami, które powstawały od XV do XIX wieku w Bengalu. Czczona we wsiach pod wieloma imionami i postaciami, Bogini Manasa ma niewątpliwe związki z przedaryjskim kultem Bogini Matki. Wiele źródeł szczegółowo omawia mit o Bogini Manasa, dowodząc jego związku z pradawnymi wierzeniami szamańskimi. W Indii obchodzone jest ezoteryczne święto podczas którego wężowe panny pojawiają się na ziemi pod postacią cnotliwych dziewcząt.

Dewi Manasa pierwotnie była boginią czczoną przez Adiwasi. ?div?s? to pierwotni plemienni mieszkańcy Indii, żyjący bez kast i cywilizacji, głównie w lasach i w górach, mający własną religię różną od hinduizmu. W późniejszym okresie kult Manasa został przejęty szerzej przez hinduizm ludowy.

Bogini Manasa przedstawiana jest jako kobieta pokryta wężami, stojąca na wężu lub siedząca w pozycji lotosu, często pod baldachimem utworzonym z kapturów siedmiu białych kobr. Bywa także przedstawiana z synem Ast?ka trzymanym na łonie czy kolanach. Uważana lokalnie bądź za córkę Boga Śiwa, bądź za córkę wieszcza Kaśjapa. Przedstawiana jako bogini Trzeciego czy raczej Pojedyńczego Oka, widząca wieszczka, szamanka. Kult Bogini Manasa jest wyrazem indyjskiego bardzo starożytnego szamanizmu, związanego z Królową Himalajów.

Wąż był, po krowie, najbardziej czczonym w Indiach starożytnych zwierzęciem. Jego kult wiązał się nie tylko ze śmiercią, ale też płodnością. Wąż symbolizował regenerację, nieśmiertelność. Jako związany z dającymi początek życiu ziemią i wodą, kojarzony był z inicjacją, czyli z Dikszą. Ponadto związek z bezpostaciową wodą, żywiołem chaotycznym, poprzedzającym uporządkowany świat, sprawił, iż węża kojarzono z pierwotnym kosmosem, stanowiącym zalążek bytu. Taka koncepcja wyraźna jest w wisznuickiej symbolice Śesza, węża – Bezkoniecznej Reszty – unoszącego się na powierzchni praoceanu, dźwigającego na swym grzbiecie uśpionego Boga Wisznu – Zbawiciela.

Wężowe bóstwa, nagowie, dowolnie mogą zmieniać kształty. Zwykle ukazywały się pod postacią człowieka o wężowym ogonie, przystrojone w liczne klejnoty. Nagini, kobiety nagów, cechuje nadzwyczajny urok i wdzięk. Często zdarzało się, że poślubiały mężczyznę ze śmiertelnego rodu i dawały mu potomstwo. Wśród indyjskich sadhu dobrze jest znana umiejętność rozpoznawania pochodzenia duszy z rozmaitych linii ewolucji, w tym z linii nagów. Można po znakach i cechach twarzy, dłoni, stóp oraz budowie ciała stwierdzić z jakiego gatunku istot jest dusza.

Bogini Manasa symbolizuje kobiety święte, które podobnie jak Bóg Śiwa medytują otoczone jadowitymi kobrami. Kult Bogini Manasa jest najbardziej aktywny w porze deszczowej, kiedy także węże są aktywne. Wyznawcy Bogini często hodują węże, a także odnoszą się z wielką czcią do wszelkich wężowych stworzeń wspomnianych w mitach.

Śri Manasa jest czczona rytualnie w czasie święta Nag Panchami (Naga Pańćami) – Święta Węży w czasie hinduskiego miesiąca Śravan (lipiec-sierpień). Bengalskie kobiety przetrzegają postu (vrata) w tym dniu oraz składają ofiarę z mleka przy norach węży, nagów, którymi są w Indii także pewnego gatunku kobry. Jako symbolu Bogini Wężowej używa się często konaru drzewa, kopca ziemnego lub węża usypanego z ziemi.

Zarówno wężom jak wężowym bóstwom w porze deszczowej oddaje się cześć w trakcie wspomnianego święta Nagapańćami. Celebrowane jest ono piątego dnia jasnej połowy miesiąca Śrawana czyli w czasie przybierającego po nowiu księżyca. W jego trakcie składa się nagom ofiarę z mleka i owoców i maluje się ich wizerunki. Czasem obwodzi się domostwo ochronnym kręgiem, którego zadaniem jest mocniejsze zapobieżenie wślizgnięciu się do wnętrza jadowitych węży.

W trakcie święta Nagapańćami zakazana jest praca na polu, bo w jej trakcie może dojść do przypadkowego zranienia węża. Legenda opowiada o wieśniaku, który złamał tabu, a gdy orał pole, natrafił na wężowe gniazdo i nieświadomie zabił kilka młodych. Ściągnął na siebie zemstę wężowej samicy, która ukąsiła śmiertelnie nie tylko jego, ale i jego rodzinę za wyjątkiem dziewczynki, która wężom oddawała cześć.

Królem nagów jest Wasuki Dewa. To on posłużył za sznur w trakcie ubijania oceanu mleka. To również Wasuki wedle niektórych mitów z nasienia Śiwa Boga stworzył wężową boginię Manasa Dewi, najprawdopodobiej w kolejnej inkarnacji zrodzonej także z wieszcza Kaśjapa i jego małżonki.

Tradycja duchowa Bractwa Himawanti wspiera rozmaite formy pracy w aspektami Wężowej Bogini. W tantrycznym podejściu Królowa Nagów jest pojmowana jako boska ogniowa energia Kundalini powodująca, kiedy się tylko uaktywni w człowieku, wzrost aktywności i możliwości, ochocze wielbienie Boga, a także manifestacje siddhi, czyli boskich charyzmatów. Osoba przejawiająca Kundalini potrafi dużo pracować, jest twórcza i nie odczuwa zmęczenia. Kundalini roznieca ogień poświęcenia i ofiary, a także powoduje przepływ boskiej miłości. 

sarpa-wezowa_bogini

Szamanka Wężowej Bogini

Wężowa Panna – Szamanka Wężowej Bogini – Wężowa szamanka w Indii… 

KONTAKT 

Kontakt z Przedstawicielstwem Bractwa Zakonnego Himawanti w Polsce przez zakładkę KONTAKT

Strona w budowie! Zajrzyj znowu! Niedługo będzie więcej ciekawych informacji!

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: