Homoseksualizm a Biblia, Koran i Hinduizm

Homoseksualizm (uranizm) zgodnie potępiają Biblia, Koran jak i niektóre pisma hinduistyczne. Zastanawiające dlaczego mądrość ludowa tak wielu kultur i cywilizacji jest generalnie przeciwna homoseksualizmowi, chociaż współcześnie mówi się o „innej orientacji seksualnej”. Tutaj znajdziesz oryginalne teksty które o tym mówią oraz trochę historii i ciekawostek.

Homoseksualizm penalizowany w historii ludzkości

Termin „homoseksualizm” posiada stosunkowo młody rodowód a został wprowadzony do literatury w 1869 roku przez węgierskiego lekarza Karla Maria Kertbeny’ego. Wcześniej używano jedynie terminu „sodomia”, który odnosił się do stosunków analnych, uważanych w ówczesnych czasach za przestępstwo przeciwko naturze.

homoseksualizm-i-unicefHomoseksualizm jest na rok 2009 uważany za przestępstwo lub występek w ponad 80 krajach świata, a w siedmiu z nich – m.in. w Arabii Saudyjskiej i Iranie, w Czeczenii, Iraku, Jemenie, Mauretanii i Sudanie utrzymywanie stosunków seksualnych przez dwóch mężczyzn może być karane śmiercią. Surowe represje wobec gejów stosuje się również m.in. w Bangladeszu, Egipcie, Malezji i Pakistanie, gdzie wyroki pozbawienia wolności wahają się od 3 do 20 lat’. Za nieprzestrzeganie zakazu stosunków z osobami tej samej płci przewiduje się kary od uwięzienia poprzez chłostę publiczną aż po śmierć.

Homoseksualizm (uranizm) rzadko występował w społeczeństwach pierwotnych. Antropolodzy spotkali się z nielicznymi tylko przypadkami kultur akceptujących homoseksualizm wśród ludów pierwotnych, Indian i w starożytnej Grecji. Hammurabi w swym słynnym kodeksie przewidywał karę śmierci za praktyki homoseksualne.

W 533 roku ery chrześcijańskiej Kodeks Justyniański z Bizancjum dopuszczał kastracje gejów, którzy stawali się w ten sposób eunuchami. Homoseksualizm w Europie chrześcijańskiej został uznany jako przestępstwo już przez papieża Grzegorza IX w 1233 roku. Rozpoczęło to długi okres tępienia i prześladowania homoseksualistów. W 1260 roku w Orleanie wydano edykt, na podstawie którego homoseksualistów pozbawiano jąder, a później i członka. W ślad Hiszpańskiej Inkwizycji poszły inne kraje europejskie. Homoseksualistów karano kastracją, obcinaniem rąk, konfiskatą mienia, banicją.

Sytuacja taka trwała do roku 1810, kiedy we Francji po raz pierwszy zniesiono karalność homoseksualizmu. W ślad Francji poszła Holandia (1886 r.) oraz inne kraje. W Polsce karalność homoseksualizmu zniesiono w 1932 roku. Mimo tego, jeszcze w 1985 roku milicja przeprowadziła restrykcyjną akcję „Hiacynt”, podczas której zarejestrowano około 11.000 gejów w „różowej kartotece”. Chciano w ten sposób kontrolować środowisko „sodomitów” z uwagi na obserwowaną jego znaczną kryminogenność.

Od roku 1446 roku homoseksualiści szli w Portugalii na stos. Od 1497 palono ich żywcem w Hiszpanii. Ogień to los, na który zasługiwali ci synowie piekła, przychodzący z ognia. W Ameryce konkwistadorzy woleli rzucać ich na pożarcie psom. Vasco Núńez de Balboa, który wykarmił nimi wiele psów, wierzył, że homoseksualizm jest zaraźliwy. W pięć wieków później to samo stwierdzenie wyszło z ust arcybiskupa Montevideo. Gdy konkwistadorzy pojawili się na horyzoncie, Aztekowie i Inkowie karali już za homoseksualizm – i to śmiercią – w swoich teokratycznych imperiach.

W latach 60-tych XX wieku homoseksualizm był w wielu krajach europejskich karany na równi surowo jak pedofilia i ekshibicjonizm, szczególnie w Niemczech Zachodnich (NRF) i krajach skandynawskich, ale także w Wielkiej Brytanii (tu do 1968 roku). W Niemczech do 1969 roku nieprzerwanie przez 130 lat obowiązywał artykuł 175 kodeksu karnego przewidujący karanie za homoseksualizm. W ZSRR (Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich) kontakty homoseksualne były przestępstwem zagrożonym karą do pięciu lat więzienia, co pokazuje, że socjalizm i komunizm nie tolerują homoseksualizmu. Niektórzy podejrzewają z tego powodu, że socjalizm i komunizm są własnie dlatego agresywnie zwalczane przez środowiska homoseksualne, że surowo karzą za homoseksualizm. 

Napoleon w swoim kodeksie w 1804 zniósł kary za homoseksualizm, co zrodziło masowe podejrzenia wśród ludu, że sam jest zwolennikiem stosunków seksualnych z mężczyznami. W 1969 powstał ruch gejów, w 1981 Norwegia zakazała dyskryminacji ze względu na homoseksualizm, w 1989 Dania zezwoliła na małżeństwa homoseksualistów, w 1991 homoseksualizm znikł z wykazu chorób psychicznych WHO, jednak w głosowaniu tylko niewielką przewagą czterech głosów. W Holandii w 1911 konserwatyści wprowadzili kodeksowy zakaz homoseksualizmu, zakaz ten zniesiono w 1971 roku. Ostatnim państwem w Europie, które karało więzieniem za praktyki homoseksualne, była Rumunia.

Bułgarskie prawo karne, wciąż zakazuje „skandalicznego homoseksualizmu”, „homoseksualizmu publicznego” oraz działań, które mogą prowadzić do perwersji. Za złamanie tego prawa grozi kara pozbawienia wolności od roku do lat 5 oraz publiczne potępienie. Podobnie w Rosji obowiązuje zakaz propagandy homoseksualnej, a od 2014 roku Rosja jest agresywnie represjonowana i okładana sankcjami gospodarczymi przez homoseksualne lobby państw zachodnich w tym USA, za zakaz publicznej promocji homoseksualizmu i innych zboczeń (zakaz propagandy homoseksualnej). Homoseksualni politycy państw zachodnich (w tym USA) agresywnie zwalczają kraje w których homoseksualizm jest karalny lub zakazane jest jego publiczne promowanie w mediach i placówkach oświatowych (Iran, Libia, Syria, Irak, Afganistan, Rosja, Korea Północna, Kuba, Angola etc).

Najniższa granica wieku dopuszczająca współżycie seksualne a wynosząca 12 lat obowiązuje w Hiszpanii, Watykanie, na Malcie oraz w Izraelu. Omawiana granica na podwyższonym poziomie dla osób homoseksualnych obowiązuje obecnie w 18 państwach europejskich, równa zaś w 23-ech krajach. W Wielkiej Brytanii obowiązuje przepis nr 28 zakazujący kontaktów homoseksualnych z osobami poniżej 21 roku życia. W Polsce temat niestety nie został w praktyce uregulowany oprócz granicy ogólnej dla przyzwolenia seksualnego (15 lat).

W Iranie stosunki homoseksualne są karane śmiercią. Wyroków nie ma jednak dużo, bo jak powiedział w 2007 roku prezydent Ahmadineżad, „w Iranie po prostu nie ma gejów”. 

biblia

HOMOSEKSUALIZM W BIBLII

Historia Sodomy i Gomory w Księdze Rodzaju

Owi dwaj aniołowie przybyli do Sodomy wieczorem, kiedy to Lot siedział w bramie Sodomy. Gdy Lot ich ujrzał, wyszedł naprzeciw nich i oddawszy im pokłon do ziemi
Rzekł: „Raczcie, panowie moi, zajść do domu sługi waszego na nocleg; obmyjcie sobie nogi. a rano pójdziecie w dalszą drogę”. Ale oni mu rzekli: „Nie! Spędzimy noc na dworze”.
Gdy on usilnie ich prosił, zgodzili się i weszli do jego domu. On zaś przygotował wieczerzę, poleciwszy upiec chleba przaśnego. I posilili się.
Zanim jeszcze udali się na spoczynek, mieszkający w Sodomie mężczyźni, młodzi i starzy, ze wszystkich stron miasta, otoczyli dom,
Wywołali Lota i rzekli do niego: „Gdzie tu są ci ludzie, którzy przyszli do ciebie tego wieczoru? Wyprowadź ich do nas, abyśmy mogli z nimi poswawolić!”
Lot, który wyszedł do nich do wejścia, zaryglowawszy za sobą drzwi,
Rzekł im: „Bracia moi, proszę was, nie dopuszczajcie się tego występku!”
„Mam dwie córki, które jeszcze nie żyły z mężczyzną, pozwólcie, że je wyprowadzę do was; postąpicie z nimi, jak się wam podoba, bylebyście tym ludziom niczego nie czynili, bo przecież są oni pod moim dachem!”
Ale oni krzyknęli: „Odejdź precz!» I mówili: „Sam jest tu przybyszem i śmie nami rządzić! Jeszcze gorzej z tobą możemy postąpić niż z nimi!”. I rzucili się gwałtownie na tego męża, na Lota, inni zaś przybliżyli się, aby wyważyć drzwi.
Wtedy ci dwaj mężowie, wsunąwszy ręce, przyciągnęli Lota ku sobie do wnętrza domu i zaryglowali drzwi.
Tych zaś mężczyzn u drzwi domu, młodych i starych porazili ślepotą. Toteż na próżno usiłowali oni odnaleźć wejście.
A potem ci dwaj mężowie rzekli do Lota: „Kogokolwiek jeszcze masz w tym mieście, zięcia, synów i córki oraz wszystkich bliskich, wyprowadź stąd.
Mamy bowiem zamiar zniszczyć to miasto, ponieważ oskarżenie przeciw niemu do Pana tak się wzmogło, że Pan posłał nas, aby je zniszczyć”.
Wyszedł więc Lot, aby powiedzieć tym, którzy jako [przyszli] zięciowie mieli wziąć jego córki za żony: „Chodźcie, wyjdźcie z tego miasta, bo Pan ma je zniszczyć!” Oni jednak myśleli, że on żartuje.
Gdy już zaczynało świtać, aniołowie przynaglali Lota, mówiąc: „Prędzej, weź żonę i córki, które są przy tobie, abyś nie zginął z winy tego miasta”.
Kiedy zaś on zwlekał, mężowie ci chwycili go, jego żonę i dwie córki za ręce – Pan bowiem litował się nad nim – i wyciągnęli ich, i wyprowadzili poza miasto.
A gdy ich już wyprowadzili z miasta, rzekł jeden z nich: „Uchodź, abyś ocalił swe życie. Nie oglądaj się za siebie i nie zatrzymuj się nigdzie w tej okolicy, ale szukaj schronienia w górach, bo inaczej zginiesz!”
Ale Lot rzekł do nich: „Nie, panie mój!
Jeśli darzysz twego sługę życzliwością, uczyń większą łaskę niż ta, którą mi wyświadczyłeś, ratując mi życie: bo ja nie mogę szukać schronienia w górach, aby tam nie dosięgło mnie nieszczęście i abym nie zginął.
Oto jest tu w pobliżu miasto, do którego mógłbym uciec. A choć jest ono małe, w nim znajdę schronienie. Czyż nie jest ono małe? Ja zaś będę mógł ocalić życie”.
Odpowiedział mu: „Przychylam się i do tej twojej prośby; nie zniszczę więc miasta, o którym mówisz.
Szybko zatem schroń się w nim, bo nie mogę dokonać zniszczenia, dopóki tam nie wejdziesz”. Dlatego dano temu miastu nazwę Soar.
Słońce wzeszło już nad ziemią, gdy Lot przybył do Soaru.
A wtedy Pan spuścił na Sodomę i Gomorę deszcz siarki i ognia od Pana. I tak zniszczył te miasta oraz całą okolicę wraz ze wszystkimi mieszkańcami miast, a także roślinność.
I tak zniszczył te miasta oraz całą okolicę wraz ze wszystkimi mieszkańcami miast, a także roślinność.
Żona Lota, która szła za nim, obejrzała się i stała się słupem soli.
Abraham, wstawszy rano, udał się na to miejsce, na którym przedtem stał przed Panem.
I gdy spojrzał w stronę Sodomy i Gomory i na cały obszar dokoła, zobaczył unoszący się nad ziemią gęsty dym, jak gdyby z pieca, w którym topią metal.
Tak więc Bóg, niszcząc okoliczne miasta, przez wzgląd na Abrahama ocalił Lota od zagłady, jakiej uległy te miasta, w których Lot przedtem mieszkał. (Genesis, Pierwsza Księga Mojżeszowa 19.1-29)

Księga Trzecia Mojżeszowa (Kapłańska)

Nie będziesz obcował z mężczyzną, tak jak się obcuje z kobietą. To jest obrzydliwość! (3 Mojżeszowa 18.22)

Ktokolwiek obcuje cieleśnie z mężczyzną, tak jak się obcuje z kobietą, popełnia obrzydliwość. Obaj będą ukarani śmiercią, sami tę śmierć na siebie ściągnęli. (3 Mojżeszowa 20.13)

Księga Sędziów

Tymczasem, gdy oni rozweselali swoje serca, przewrotni mężowie tego miasta otoczyli dom, a kołacząc we drzwi rzekli do starca, gospodarza owego domu: «Wyprowadź męża, który przekroczył próg twego domu, chcemy z nim obcować». Człowiek ów, gospodarz domu, wyszedłszy do nich rzekł im: «Nie, bracia moi, proszę was, nie czyńcie tego zła, albowiem człowiek ten wszedł od mego domu, nie popełniajcie tego bezeceństwa. (Księga Sędziów 19.22-23)

Piąta Księga Mojżeszowa (Powtórzonego Prawa)

Kobieta nie będzie nosiła ubioru mężczyzny ani mężczyzna ubioru kobiety; gdyż każdy, kto tak postępuje, obrzydły jest dla Pana (JHWH), Boga swego. (V Księga Mojżeszowa 22.5)

BIBLIA – NOWY TESTAMENT

List do Rzymian

Dlatego to wydał ich Bóg na pastwę bezecnych namiętności: mianowicie kobiety ich przemieniły pożycie zgodne z naturą na przeciwne naturze. Podobnie też i mężczyźni, porzuciwszy normalne współżycie z kobietą, zapałali nawzajem żądzą ku sobie, mężczyźni z mężczyznami uprawiając bezwstyd i na samych sobie ponosząc zapłatę należną za zboczenie. (Rzymian, 1.26)

Pierwszy List do Koryntian

Czyż nie wiecie, że niesprawiedliwi nie posiądą królestwa Bożego? Nie łudźcie się! Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani rozwięźli, ani mężczyźni współżyjący z sobą, ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy nie odziedziczą królestwa Bożego. (1 Koryntian 6.9-10)

Pierwszy List Tymoteusza

… Prawo nie dla sprawiedliwego jest przeznaczone, ale dla postępujących bezprawnie i dla niesfornych, bezbożnych i grzeszników, dla niegodziwych i światowców, dla ojcobójców i matkobójców, dla zabójców, dla rozpustników, dla mężczyzn współżyjących z sobą, dla handlarzy niewolnikami, kłamców, krzywoprzysięzców i [dla popełniających] cokolwiek innego, co jest sprzeczne ze zdrową nauką, … (Pierwszy Tymoteusza 1.9-10) 

koran

ISLAM – MUZUŁMANIE – HOMOSEKSUALIZM

Wersety koraniczne zamieszczone są tutaj wraz z kontekstem dla lepszej ich wymowy i zrozumienia.

Sura al-Araf 7.79

78. Lot powiedział do mieszkańców Sodomy: Mieliżbyście poddać się zbrodni, nieznanej w żadnym ziemskim narodzie?
79. Będziecież w waszych przestępnych żądzach, zamiast niewiasty z mężczyzną grzeszyć? Będziecież gwałcić prawa przyrodzenia?
80. Mieszkańcy Sodomy nic nie odpowiedzieli, lecz jedni do drugich rzekli: Wypędźmy z naszego miasta Lota, ponieważ chce nas naśladować.
81. Uratowałem Lota i jego rodzinę, wyjąwszy żonę, która została ukaraną.
82. Deszcz ognisty wyniszczył występnych, patrzcie jaki koniec zbrodniarzom.

Surat asz-Szuara 26.165-166

160. Naród Lota zaprzeczył poselstwu sług Najwyższego.
161. Nie będziecież bać się Pana? mówił im Lot, ich brat.
162. Ja jestem jego wiernym Posłańcem do was.
163. Bójcie się Boga i bądźcie posłuszni głosowi mojemu.
164. Nie żądani od was nic za moja gorliwość, nagroda moja jest w ręku władcy światów.
165. Będziecież jeszcze przestawać z mężczyznami?
166. Będziecież opuszczać żony wasze, które wam Bóg stworzył na wasz użytek; będziecież gwałcić prawa przyrodzenia?
167. Jeżeli nie przestaniesz nas napominać, my cię wypędzimy z naszego miasta, odpowiedzieli mieszkańcy Sodomy.
168. Brzydzę się waszemi zbrodniami, odpowiedział Lot.
169. Panie! zachowaj mnie i moją rodzinę od ich pohańbienia.
170. Wybawiłem go wraz z rodziną.
171. Lecz żona jego była ukarana wraz z przestępnymi.
172. Żaden z mieszkańców Sodomy nie uszedł zemsty mojej.
173. Spuściłem deszcz okropny który spadł na tych których napominałem.
174. Ich kara posłuży za przykład światu, ale większa część nie ma wiary.
175. Twój Bóg jest władcą potężnym i miłosiernymi.

Hadisy jeszcze bardziej ostro wypowiadają się w tej kwestii („Zabij tego który to czyni, a także tego, któremu to czynią”) zabraniając zarówno liwat, stosunków seksualnych między mężczyznami, jak i sihak, stosunków lesbijskich. Islamskie szkoły prawa różnią się głównie co do kary, jaką powinni ponosić homoseksualiści oraz sposobu dowodzenia winy. Zgodne są co do konieczności karania homoseksualizmu jako zbrodni czyli gatunkowo jednego z najcięższych przestępstw kryminalnych.

Najpopularniejsze hadisy sunnickie:

„Kiedy mężczyzna dosiada innego mężczyznę, tron Boga trzęsie się”,
„Zabij tego który to robi i zabij tego z którym jest to robione (odnośnie stosunku seksualnego)”,
„Przeklęty jest mężczyzna który nosi kobiece ubrania i kobieta która nosi męskie ubrania”,
„Jeśli nieożeniony mężczyzna zostaje przyłapany na homoseksualizmie, będzie ukamieniowany na śmierć” (Sunan Abu Dawud).

Najpopularniejsze hadisy szyickie:

„Zabij tego kto sodomizuje i tego który pozwala na robienie tego z nim” (Tirmidhi),
„Lesbijstwo kobiet jest jak cudzołóstwo” (Tabarani). 

manusmriti

HINDUIZM A HOMOSEKSUALIZM

Hinduizm, a podobnie tradycyjny dżajnizm (dżinizm) i buddyzm zasadniczo potępia zachowania homoseksualne wymieniając je obok kazirodztwa, cudzołóstwa, prostytucji, gwałtu i zoofilii. Według tamtejszych przekonań za tego typu czyny w następnym życiu grozi wcielenie się w stan zwierzęcia (kojoty, wieprze, robaki, hieny, psy etc). W popularnym języku hindi istnieje słowo ‚samlangik‚ (gej, homoseksualista), ale odnosi się do obcokrajowców dumnie i bezczelnie obnoszących się ze swoją innością seksualną.

Szacuje się, że w Indiach, drugim na świecie krajem pod względem liczby ludności homoseksualiści stanowią co najwyżej 0,5 % społeczeństwa, ale to i tak 5 milionów ludzi, z tego 700 tysięcy tak zwanych hidżra (hijra) czy aravani (ali), czyli osób hermafrodycznych, mających organa płciowe obu płci i prawo do dowolnych stosunków seksualnych w swojej grupie (kaście). W praktyce kasta hidżra składa się z transwestytów, biseksualistów i innych osób współżyjących z obiema płciami.

W północnej Indii używa się terminu hijra, a w stanie Tamil Nadu na południu Indii aravani lub ali. Aravani czczą nawet jako kasta swoje bóstwo, Aravana, mając swoje święta z głównym festiwalem Koovagam w miesiącu kwietniu/maju. Kastowość Indii paradoksalnie ułatwia zliczenie osób takiej orientacji, a zatem rozeznanie skali zjawisk typu LGBT.

Z jednej strony wedyzm i inne hinduskie religie wraz z najbardziej chyba niejednorodną religią, jaką jest hinduizm klasyfikują generalnie homoseksualizm do gatunku „trzeciej płci” (tritiya-prakriti) i opisują jako wrodzoną genetycznie kombinację obu – żeńskiego i męskiego – czynnika czy właściwości, orientacje te nie były zbytnio karane i prześladowane przez starożytne hinduskie prawo. Bardziej postrzegano je jako choroby spowodowane dawną złą karmą, jako wady urodzeniowe, w tym somatyczne obojnactwo znacznie częściej występujące o ludów indyjskich niż europejskich. Z drugiej jednak strony chociażby w „Garuda Purana” i w „Upaniszadach” znajdujemy ostrą krytykę aktów homoseksualnych:

„…ci, którzy tutaj, na ziemi postępowali właściwie,
mogą mieć nadzieję, że odrodzą się w dobrym łonie (…)
ci zaś, którzy źle czynili odrodzą się w złym,
plugawym łonie psa, świni lub niedotykalnego(…)
homoseksualista wieprzem więc będzie (…)”

Homoseksualizm jest generalnie zakazany dla kast tzw. „podwójnie urodzonych”, o czym powiada chociażby księga Manusmriti 11.173-174, a karą jest wykluczenie z kasty i stanie się wyrzutkiem, pozakastowcem. W sanskrycie tzw. maithunam pumsi (akt homoseksualny) tyczy zarówno związków gejowskich jak i lesbijskich. Związki homoseksualne nie są zakazane dla kast niższych ale osoby z kast wyższych po ujawnieniu swej orientacji zostają wykluczone z tak zwanych kast „podwójnie urodzonych” (bramini, kszatriya, waiśya).

Manusmriti (8.369-370) zaleca karanie za uwiedzenie dziewczyny przez lesbijkę, a karą jest wysoka grzywna (200 pana) oraz obcięcie włosów i dwóch palców dłoni, a jako dodatkową atrakcją było obwożenie na ośle po okolicy oraz wymierzenie kary chłosty 10 batów rózgą. Jest to jedna z najsurowszych kar, ale dotyczy ona nie samego aktu homoseksualnego a uwiedzenia, czyli doprowadzenia innej kobiety, młodej dziewczyny do pierwszego zbliżenia homoseksualnego.

W tradycji wedyjskiej wystarczające było z prawnego punktu widzenia wykluczenie powodujące utratę kastowych przywilejów osoby podwójnie urodzonej. I w praktyce stanie się tzw. Ćandalą czyli Wyrzutkiem. Naradasmriti zakazuje tzw. mukhebhaga – mężczyźnie, który praktykował seks oralny z innym mężczyzną – poślubiania kobiety, nawet pohańbionej gwałtem (Naradasmriti 1.12.15).

W roku 1526 powstało na terenie Indii muzułmańskie Imperium Mogolskie. Mimo, iż niektórzy z władców mieli skłonności homoseksualne, wprowadzono surowe islamskie prawo, które wyznaczało karę śmierci dla wszelakich męsko-męskich kontaktów seksualnych. Gdy w Indiach pojawili się Portugalczycy i Anglicy podejście do gejów i lesbijek nie zmieniło się. Przez kilka lat, mimo zniesienia islamskiego prawa szariatu nadal stosowano karę śmierci, którą później zmieniono na więzienie i grzywnę, co trwało aż do 1947 roku.

Gdy Indie stały się niepodległe (1947 roku) uznano homoseksualizm za dewiację i chorobę psychiczną, argumentując to brakiem śladów homoseksualizmu w społecznościach wedyjskich i starohinduskich. Traktowano jednak osoby homoseksualne bardziej jak pacjentów psychicznych potrzebujących pomocy, a nie jak przestępców wymagających kary.

Jeden z najwybitniejszych tekstów medycyny indyjskiej ajurwedy, Suśruta Samhita, datowany przynajmniej na 600 lat przed erą chrześcijańską wymienia dwa typy zasadnicze homoseksualizmu mężczyzn:
kumbhika – meżczyzna przyjmujący rolę pasywną we współżyciu homoseksualnym,
asekya – mężczyzna pożerający (połykający) nasienie innego mężczyzny,
Traktat medyczny wspomina także o sandha – mężczyznach przejawiających cechy kobiece w mowie i zachowaniach. Określa się uksztaltowanie mężczyzny kobiecego i kobiety męskiej przypisywane jest zdeterminowaniu płodu w łonie matki, czyli stanowi zaburzenie spowodowane karmą dawnych wcieleń oraz niekorzystnym czasem poczęcia. (Suśruta Samhita 3.2.42-43). Wszystkie te stany uważane są za poważne dolegliwości, które wymagają leczenia lub łagodzenia.

Formalno-prawnie dzięki kolonialistom brytyjskim homoseksualizm kobiet i mężczyzn w Indii był surowo karany na równi z zoofilią, ale procesy karne były z tego powodu stosunkowo rzadkie w związku ze stosowaniem tradycyjnych obyczajów (wykluczeń z kasty).

Indyjski Kodeks Karny w części 377 stwierdzał, że:

„Ktokolwiek z własnej woli dopuszcza się współżycia seksualnego przeciwnego naturze z mężczyzną, kobietą lub zwierzęciem, podlega karze dożywotniego pozbawienia wolności lub na okres do 10 lat więzienia.”

“Whoever voluntarily has sex against the order of nature with any man, woman or animal, shall be punished with imprisonment for life, or for a term that may extend to 10 years.”

PSYCHIATRIA I HOMOSEKSUALIZM

Za sprawą koncepcji lekarza Kraffta-Ebinga homoseksualizm w XIX wieku został uznany początkowo przez medycynę, a później w opinii powszechnej – za chorobę. Tak w XIX jak i na początku XX wieku w Europie karano za homoseksualizm więzieniem i leczono homoseksualistów za pomocą elektrowstrząsów, oraz innych wyrafinowanych sposobów znanych z dawnej psychiatrii. W latach 60-tych XX wieku homoseksualiści w Polsce uczestniczyli w tzw. terapii awersyjnej, czyli traktowaniu homoseksualistów prądem w celu pozbawienia ich zamiłowania do własnej płci.

Jeszcze w latach 60-tych i 70-tych XX wieku homoseksualizm (uranizm) był omawiany w podręcznikach psychiatrii dla studentów medycyny jako jedno z zaburzeń życia popędowego mogąca być samodzielną cechą psychotyczną. Nauka uważała, że homoseksualizm należy do tak zwanych zboczeń czy dewiacji płciowych i jest popędem płciowym skierowanym do tej samej płci. Chociażby prof. Tadeusz Bilikiewicz podawał, że zboczeniem homoseksualizmu bywają dotknięci zarówno mężczyźni (urning) jak i kobiety (urninda). Bisexualismus zachowany nawet w słabszym stopniu uważano za dobre rokowanie dla wyleczenia ze zboczenia uranizmu.

Zaznaczenie się homoseksualizmu we wczesnym dzieciństwie uważano za patologię fizjologii stadium rozwojowego dziecka, które właściwie leczone kończy się wraz z okresem pokwitania, a nie za wrodzoną orientację seksualną. Stwierdzano, że u części homoseksualistów występuje wstręt lub lęk przed płcią przeciwną. Jeśli występowały wady rozwojowe budowy ciała jak androgynia czy gynandria to uważano, że homoseksualizm ma podłoże hormonalne. Dobrym rokowaniem do leczenia był stan w którym chorzy sami chcieli poddać się leczeniu, gdyż źle się czuli ze swymi skłonnościami, a pragnienia homoseksualne traktowali jak obsesję.

Dzielono homoseksualizm na prawdziwy i rzekomy zwany pseudohomosexualismus zwany też biseksualizmem. Epizodyczne akty homoseksualne spowodowane np. stanem upojenia alkoholowego nie upoważniały do zdiagnozowania homoseksualizmu jako choroby. Homoseksualizm orzekano, gdy był to jedyny sposób umożliwiający osiągnięcie zadowolenia płciowego. Uważano, że większość przypadków homoseksualizmu jest wyrazem spaczonych działaniem środowiskowym odruchów warunkowych, a tylko nieliczne przypadki uważano za homoseksualizm wrodzony.

Aż do roku 1973 homoseksualizm był w USA uznawany za chorobę psychiczną, a ściślej dewiację seksualną. W 1973 roku Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne (APA) wykreśliło homoseksualizm ze swojej listy zaburzeń psychicznych DSM poprzez głosowanie nieznaczną przewagą kilku głosów. Homoseksualizm nie pojawił się już w wydanym rok później siódmym wydaniu klasyfikacji DSM-II. Zamiast niego wprowadzono kategorię zaburzeń orientacji seksualnej, którą w 1980 przemianowano na „homoseksualizm odrzucany przez ego”. Dotyczy to stanu, w którym pacjent nie akceptuje swojej orientacji seksualnej i pragnie ją zmienić. W 1987 odrzucono tę kategorię jako samodzielną jednostkę chorobową i obecnie znajduje się w zbiorczej kategorii innych zaburzeń seksualnych.

W dniu 17 maja 1990 roku Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), działająca na szczeblu międzynarodowym w ramach ONZ i skupiająca 193 kraje członkowskie, wykreśliła homoseksualizm z Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych.

Genetyczne Podłoże Homoseksualizmu

Współcześnie coraz częściej uważa się, że homoseksualizm ma przyczynę genetyczną, przynajmniej częściowo, a preferencje seksualne wynikają z mutacji nawet 70-80 genów. Oznacza to także, że przyszłe terapie genowe będą mogły łatwo zmienić orientację seksualną.

(W opracowaniu)

Bibliografia:

Biblia Tysiąclecia
Koran
Manusmriti
Suśruta Samhita

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: